Γεννητικό Σύστημα Αρρένος

ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΝΑΤΟΜΙΚΗΣ
ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ: ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ
ΘΕΜΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ: ΓΕΝΝΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΡΡΕΝΟΣ

Κατεβάσετε την εργασία από εδώ.

 

Τα όργανα του αναπαραγωγικού συστήματος του Άνδρος είναι   οι όρχεις η οι αρσενικές γονάδες που παράγουν σπέρμα και ορμόνες, ένας αριθμός αγωγών που είτε αποθηκεύουν είτε μεταφέρουν το σπέρμα στο εξωτερικό, οι παραπληρωματικοί φυλετικοί αδένες που προσθέτουν εκκρίσεις και αποτελούν μέρος του σπέρματος και αρκετές στηρικτικές δομές συμπεριλαμβανόμενου και του πέους.

ΤΟ ΟΣΧΕΟ

Το όσχεο είναι ένας δερματικός σάκος της κοιλίας που αποτελείται από χαλαρό δέρμα και επιφανειακή περίτονα. Είναι η στηρικτική δομή των όρχεων. Εξωτερικά φαίνεται ως απλό σάκος δέρματος που χωρίζεται σε πλάγια μέρη από μεσαία αύλακα που ονομάζεται ραφή. Εσωτερικά χωρίζεται από ένα διάφραγμα σε δυο σάκους, που ο καθένας περιέχει ένα μόνο ορχώ. το διάφραγμα αποτελείται από επιφανειακή περίτονα και μυϊκό ιστό, που ονομάζεται δάρτος και αποτελείται από λείες μυϊκές ίνες. Ο δάρτος μυς επίσης βρίσκεται στον υποδόριο ιστό του όσχεου και είναι συνεχόμενος με τον υποδόριο ιστό του κοιλιακού τοιχώματος. Ο δάρτος μυς προκαλεί αναδίπλωση του δέρματος στο όσχεο και αποτελεί συνεχεία του υποδόριου ιστού του κοιλιακού τοιχώματος. Αυτός ο δαρτος μυς προκαλεί αναδίπλωση του δέρματος  του όσχεου.

Η θέση του όσχεου και η συστολή των μυών του ρυθμίζουν τη θερμοκρασία των όρχεων. Η παράγωγη και η επιβίωση του σπέρματος χρειάζονται θερμοκρασία που είναι χαμηλότερη από την κανονική θερμοκρασία του σώματος. Εξαιτίας του γεγονότος ότι το όσχεο είναι έξω Πο σωματικές κοιλότητες έχει θερμοκρασία περίπου 3C κάτω από την κανονική σωματική θερμοκρασία. Ο κρεμαστήρας μυς είναι μια μικρή ταινία σκελετικών μυών που αρχίζει από το μέσο βουβωνικό σύνδεσμο ως μια συνεχεία του εσέ πλάγιου μυός και συμφύεται στο κυβικό οστό της λεκάνης και το κώλυμα του ορθού κοιλιακού μυός. Ο κρεμαστήρας μυς ανυψώνει τους όρχεις κατά τη σεξουαλική διέγερση κατά της έκθεση στο κρύο και σε στιγμές φόβου, τους μετακινεί πιο κοντά στη συνολική κοιλότητα όπου μπορούν να απορροφήσουν σωματική θερμότητα. Η έκθεση στη ζεστή αναστρέφει αυτή τη διαδικασία. Ο κρεμαστήρας επίσης ελέγχεται αντανακλαστικά για να βεβαιώσει ότι η θερμοκρασία των όρχεων διατηρείται 3C κάτω από την σωματική θερμοκρασία του σώματος.

Ο αιματικός εφοδιασμός των όρχεων γίνεται από τον εσω ομόδικο κλάδο της εσω αρτηρίας, τον κρεμαστήρα κλάδο της κάτω επιγαστρικησ  αρτηρίας και την έξω αιοιδικη αρτηρία από την μηριαία αρτηρία. Οι οχείες φλέβες ακολούθου τις αρτηρίες.

Τα οσχεικα νευρά προέρχονται από το αιδοιικο το οπίσθιο σωματικό του μικρού και το λαγονοβουβωνικο νεύρο.

 

ΟΙ ΟΡΧΕΙΣ

Οι όρχεις είναι ωοειδές αδένες σε ζεύγη που έχουν μέγεθος 5εκ. σε μήκος και 2-3εκ σε διάμετρο. Καθένας ζυγίζει περίπου 10 με 15 γ. Οι όρχεις εξελίσσονται ψηλά στο έμβρυο στο οπίσθιο κοιλιακό τοίχωμα και συνήθως αρχίζουν να κατεβαίνουν στο όσχεο κατά το υπόλοιπο ήμισυ του έβδομου μηνός της βρεφικής εξέλιξης.

Όταν οι όρχεις δεν κατέλθουν στο όσχεο η κατάσταση παρουσιάζεται περίπου στο 3% των βρεφών φυσιολογικής κύησης και περίπου στο 30% των προώρων βρεφών. Η κρυψορχία και των δυο όρχεων έχει ως αποτέλεσμα τη στερρότητα γιατί τα κύτταρα Που παίζουν ρολό στην αρχική εξέλιξη του σπέρματος καταστρέφονται από την υψηλότερη θερμοκρασία της πυελικής κοιλότητας. Οι όρχεις ωστόσο θα εκκρίνουν τεστοστερόνη. Επίσης η πιθανότητα ανάπτυξης καρκίνου στους όρχεις αυξάνεται 30 με 50 φορές σε αυτήν τη κατάσταση. Οι όρχεις περίπου του 80% των αγοριών με κρυψορχία θα κατέλθουν μονοί τους τον πρώτο χρόνο της ζωής. Αν όμως παραμείνουν στην κοιλιακή κοιλότητα, ενέσεις ανθρώπινης χοριονικης γοναδοτροφιας στην ηλικία των 2 και 5 ετών μπορεί να βοηθήσουν την κάθοδο τους. Η χειρουργική κάθοδος των όρχεων που λέγεται ορχεοστιξια, κρίνεται απαραίτητη και πρέπει να γίνει περίπου στην ηλικία των 5 ετών.

Οι όρχεις εν μέρει καλύπτονται από μια ορογόνο μεμβράνη που ονομάζεται κολπικός χιτώνας, ένα άνοιγμα ως τσέπη στο περιτόναιο που σχηματίζεται κατά την κάθοδο των όρχεων. Μέσα στον κολπικό χιτώνα υπάρχει μια πυκνή ινώδης κάψα, ο ινώδης χιτώνας, που εκτείνεται προς τα μέσα και χωρίζει κάθε ορχι σε μια σειρά από εσωτερικά τμήματα που ονομάζονται λιβάδια. Καθένα από τα 200 με 300 λοβιδια περιέχουν 1 με 3 στενά περιτυλιγμους σπερματοφόρους σωλήνες που παράγουν το σπέρμα με μια διαδικασία που λέγεται σπερματογένεση. Αυτή η διαδικασία θα συζητηθεί σύντομα.

Μια κάτοψη μέσα από το σπερματοφόρο σωλήνα μας δείχνει ότι καλύπτεται από σπερματογεννητικα κύτταρα σε διάφορα σταδία εξέλιξης. Αυτά τα κύτταρα αντιπροσωπεύουν τα διαδοχικά σταδία της συνεχούς διαδικασίας της διαφοροποίησης των αρσενικών γαμετών. Τα πιο ανώριμα κύτταρα τα σπερματογονία, βρίσκονται ακριβώς στη βασική μεμβράνη. Προς τον αυλο του σωλήνα μπορεί κάνεις να δει τις στιβάδες διαδοχικά των κύτταρων να ωριμάζουν. Σε σειρά αυξανόμενης ωριμότητας, αυτά τα κύτταρα είναι πρωτογενή σπερματοκύτταρα και σπερματικές. Ώσπου να φτάσει ένα σπερματοζωάριο στην ωριμότητα βρίσκεται στον άυλο του σωλήνα και αρχίζει να κινείται μέσα από μια σειρά σωλήνων.

Μεταξύ των εξελισσόμενων σπερματικών κύτταρων στους σωλήνες βρίσκονται τα κύτταρα sertoli. Ακριβώς μέσα από την βασική μεμβράνη ενώνονται το ένα με το άλλο με σημεία συνένωσης και σχηματίζουν το φράγμα αίματος του όρχεως. Αυτό το φράγμα είναι σημαντικό γιατί τα σπερματοζωάρια και τα σπερματικά κύτταρα και τα παραγόμενα αντιγόνα επιφάνειας αυτού αναγνωρίζονται ως ξένα από το ανοσοποιητικό σύστημα. Το φράγμα δηλαδή αποτρέπει την ανοσολογική αντίδραση εναντίον των αντιγόνων απομονώνοντας τα κύτταρα αυτά από το αίμα. Μια τέτοια ανοσολογική αντίδραση παρουσιάζεται μετά από σωληνοτομη στην όποια αντισώματα εναντίον των σπερματοζωαρίων παράγονται από τα κύτταρα ανοσοποιητικού συστήματος και εκτίθεται στα σπερματοζωάρια που δεν είναι πια απομονωμένα στην αναπαραγωγική οδό.

Τα κύτταρα sertoli στηρίζουν και προστατεύουν τα εξελισσόμενα σπερματοζωάρια τροφών τα σπερματοκύτταρα, τις θερμίδες και τα σπερματογονία κύτταρα, ελέγχουν τις κινήσεις των σπερματογονικων κύτταρων και την απελευθέρωση των σπερματοζωαρίων στον άυλο του σπερματοφόρου αγωγού και εκκρίνουν την ορμόνη FSH, που εμποδίζει την έκκριση της ωοθηληκης και έτσι βοήθα στη ρύθμιση της παράγωγης του σπέρματος και της πρωτεΐνης που ενώνεται με τις ανδρογόνες ορμόνες, μιας ουσίας που χρειάζεται για την παράγωγη του σπέρματος και συγκεντρώνει την τεστοστερόνη στο σπερματοφόρο αγωγό. Μεταξύ των σπερματοφόρων αγωγών υπάρχουν ομάδες των μεσοκυττάριων ενδοκρινικών κύτταρων C, τα καλούμενα διάμεσα κύτταρα του Lerding. Τα κύτταρα αυτά εκκρίνουν την αρσενική ορμόνη τεστοστερόνη, το κυριότερο ανδρογόνο.

Η διαδικασία με την όποια τα σπερματοφόρα σωληνάρια των όρχεων παράγουν απλοειδή σπερματοζωάρια περιλαμβάνει φάσεις, όπως μείωση και μίτωση και ονομάζεται σπερματογένεση. Στους ανθρώπους η σπερματογένεση διαρκεί 74 ημέρες. Οι σπερματοφόροι πόροι καλύπτονται από ανώριμα κύτταρα που ονομάζονται σπερματογονία η σπερματικά μητρικά κύτταρα. Αυτά τα κύτταρα εξελίσσονται από τα πρώιμα γεννητικά κύτταρα που προέρχονται από τα ενδοδερμικά του αμνιακού σάκου και εισέρχονται στους όρχεις νωρίς στην εξελικτική τους πορεία. Στους εμβρυικούς όρχεις τα πρώιμα γεννητικά κύτταρα διαφοροποιούνται σε σπερματογόνα, αλλά παραμένουν σε λήθαργο μέχρι να ξεκινήσουν τη μιτωτικη τους διαίρεση στην εφηβεία. Τα σπερματογονία περιέχουν απλοειδή αριθμό χρωμοσωμάτων και αντιπροσωπεύουν μια ετερογενή ομάδα κύτταρων στην όποια τρία αλλά ειδή μπορούν να αναγνωριστούν. Αυτά αναφέρονται ως ωχρού τύπου Α, σκούρου τύπου Α και τύπου Β και διακρίνονται από την εμφάνιση της πυρηνικής χρωματίνης. Τα σπερματογόνα τύπου Α παραμένουν αρκετά αδιαφοροποίητα και είναι ικανά για ολοκληρωμένη μιτωτικη διαίρεση. Έπειτα από τη διαίρεση μερικά από τα θυγατρικά κύτταρα παραμένουν μη διαφοροποιημένα και χρησιμεύουν ως δεξαμενή για τα πρώιμα κύτταρα εμποδίζοντας έτσι την απώλεια του πληθυσμού των βλαστικών κύτταρων. Τα κύτταρα αυτά χάνουν την επαφή τους με τη βασική μεμβράνη των σπερματοφόρων πόρων και παθαίνουν ορισμένες εξελικτικές αλλαγές και είναι γνωστά ως πρώιμα σπερματοκύτταρα. Τα πρώιμα σπερματοκύτταρα όπως τα σπερματογόνα είναι απλοειδή δηλαδή έχουν 46 χρωμοσώματα. Τα σπερματογονία σκούρου τύπου Α πιστεύεται ότι αντιπροσωπεύουν βλαστικά κύτταρα, τα όποια ενεργοποιούνται αν τα ωχρά κύτταρα τύπου Α απολεσθούν σε σημαντικό βαθμό.

Κάθε πρώιμο σπερματοκύτταρο μεγαλώνει πριν διαιρεθεί. Έπειτα συμβαίνουν δυο πυρηνικές διαιρέσεις ως μέρος της μείωσης. Στην πρώτη το DNA διπλασιάζεται και τα 46 χρωμοσώματα σχηματίζονται και κινούνται προς το ισημερινό επίπεδο του πύρινα. Εκεί διατάσσονται με βάση τα ομόλογα ζεύγη, έτσι ώστε να υπάρχουν 23 ζεύγη διπλασιασμένων χρωμοσωμάτων στο κέντρο του πυρήνα. Αυτό το ζευγάρωμα των χρωμοσωμάτων ονομάζεται σύναψη. Οι τέσσερις χρωμάτισες κάθε ομόλογου ζεύγους έπειτα έρχονται σε επαφή η μια με την άλλη έτσι ώστε να σχηματίσουν μια τετράδα. Σε μια τετράδα τα τμήματα της μιας χρωματικός κάθε ομόλογου ζεύγους μπορούν να αλλάξουν τα μέρη τους με τμήματα της άλλης. Η διαδικασία αυτή που ονομάζεται χασματυπια, επιτρέπει την ανταλλαγή γονίδιων μεταξύ των χρωματιδίων, η όποια έχει ως αποτέλεσμα τον ανασυνδέαμε των γονίδιων. Έτσι, τα σπερματοζωάρια τελικά είναι γενετικά ανόμοια τόσο μεταξύ τους όσο και με το κύτταρο που τα παρήγε και αυτός είναι ένας από τους λογούς για τις μεγάλες διαφορές μεταξύ ανθρώπων. Έπειτα, η μειωτική άτρακτος σχηματίζεται και το κινητοχωριο των μικροσωληνισκων οργανώνεται από το κενρομεριδιο και επεκτείνεται προς τους πόλους του κυττάρου. Καθώς τα ζεύγη διαχωρίζονται κάθε άτομο του ζεύγους μετακινείται σε αντίθετα μέρη του διαιρουμένου πυρήνα.

Η κατά τύχη διάταξη των χρωμικών ζευγών είναι ένας άλλος λόγος για την ποικιλομορφία μεταξύ των ανθρώπων. Τα κύτταρα που σχηματίζονται από την πρώτη πυρηνική διαίρεση ονομάζονται δευτερογενή σπερματοκύτταρα- κάθε κύτταρο έχει 23 χρωμοσώματα των δευτερογενών σπερματοκύτταρων όμως αποτελείται από δυο όμοιες χρωματιδες. Επίσης τα γονίδια των χρωμοσωμάτων των δευτερογενών σπερματοκύτταρων μπορούν να ανακαταταχθούν ως αποτέλεσμα της χασματυπιας.

Η δεύτερη πυρηνική διαίρεση ονομάζεται διαίρεση ισοκατανομής. Δε συμβαίνει διπλασιασμός του  DNA. Τα χρωμοσώματα διατάσσονται σε μια απλή σειρά γύρω από το ισημερινό επίπεδο και οι χρωματιδες κάθε χρωμοσώματος διαχωρίζονται η μια την άλλη,τα κύτταρα λοιπόν που σχηματίζονται με τη διαίρεση ισοκατανομής ονομάζονται σπερματικές. Καθεμιά περιέχει το μισό του αρχικού χρωσομικου αριθμού η 23 χρωμοσώματα και είναι απλοειδής. Επομένως κάθε πρώιμο σπερματοκύτταρο παράγει 4 σπερματιδες με μείωση. Οι σπερματιδες βρίσκονται κοντά στον αυλό του σπερματοφόρου σωληνάριου. Κατά τη σπερματογένεση συμβαίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία καθώς τα σπερματικά κύτταρα διπλασιάζονται, δεν ολοκληρώνουν την κυτταροπλασματικη διαίρεση έτσι ώστε όλα τα θυγατρικά κύτταρα εκτός από τα λιγότερο διαφοροποιημένα σπερματογονα, παραμένουν σε συνεχεία με κυτταροπλασματικες γέφυρες διατηρούνται μέχρι την ολοκλήρωση της εξέλιξης των σπερματοζωαρίων οπότε διαχωρίζονται στον αυλό του σπερματοφόρου πόρου. Έτσι οι απόγονοι ενός αρχικού σπερματογονιου παραμένουν σε κυτταροπλασματικη επικοινωνία καθ΄ολη τους την εξέλιξη. Αυτός ο τρόπος εξελεγκτικής διαδικασίας παίζει ρολό για την ταυτόχρονη παραγωγή σπερματοζωαρίου σε μια περιοχή του σπερματοφόρου πόρου. Αυτή η διαδικασία μπορεί να παίζει ρολό στην επιβίωση, αφού τα μισά σπερματοζωάρια περιέχουν Χ χρωμοσωμα και τα αλλά μισά Υ χρωμοσωμα. Το Χ χρωμόσωμα μάλλον κατακρατεί πολλά βασικά γονίδια που δεν υπάρχουν στο Υ χρωμόσωμα αν δεν υπήρχαν λοιπόν οι κυτταροπλαματικες γέφυρες μεταξύ του ξελισομενου σπέρματος τα Υ σπερματοζωάρια δε θα μπορούσαν να επιβιώσουν με αποτέλεσμα να μην παράγονται άνδρες στη νέα γενεά.

Το τελευταίο στάδιο της σπερματογένεσης ονομάζεται σπερμιογενεση περιλαμβάνει την ωρίμαση των σπερματικών σε σπερματοζωάρια. Κάθε σπερματιδα συνδέεσαι με ένα κύτταρο sertali και αποκτά μια κεφαλή που λέγεται ακροσωμα. Τα κύτταρα sertoli εκτείνονται από τη βασική μεμβράνη ως τον αυλό του σπερματοφόρου σωληνάριου, στο οποίο τραφούν τις εξελισσόμενες σπερματιδες. Αφού δεν υπάρχει κυτταρική διαίρεση στη σπερματογένεση κάθε σπέρμα εξελίσσεται σε ένα σπερματοζωάριο. Η απελευθέρωση του σπερματοζωαρίου από το κύτταρο sertoli είναι γνωστή ως σπερματιωση.

Τα σπερματοζωάρια εισέρχονται στον αυλό του σπερματοφόρου πόρου και μετακινούνται στον επιδιδυμικο χώρο, οπού σε 10 – 20 μερες ολοκληρώνουν την ωρίμανση τους και γίνονται ικανά για τη γονιμοποίηση του ωαρίου. Τα σπερματοζωάρια επίσης αποθηκεύονται στο σπερματικό πόρο. Εκεί μπορούν να διατηρήσουν τη γονιμότητα τους για πολλούς μήνες.

ΤΑ ΣΠΕΡΜΑΤΟΖΩΑΡΙΑ

Τα σπερματοζωάρια παράγονται η ωριμάζουν με ρυθμό περίπου 3* 10/ ημέρα και μόλις εκσπερματωθουν έχουν ζωή περίπου 48 ώρες στη γυναικεία αναπαραγωγική οδό. Το σπερματοζωάριο είναι ιδιαιτέρα εξειδικευμένο για να φθάσει και να εισχωρήσει στο γυναικείο ωάριο. Αποτελείται από μια κεφαλή, ένα μέσο τμήμα και μια ουρά. Μέσα στην κεφαλή υπάρχει το πυρηνικό υλικό και ένα πυκνό κρινιαιο που λέγεται ακροσωμα, το οποίο εξελίσσεται από το σύστημα golgi και περιέχει ένζυμα που διευκολύνουν την εισβολή του σπερματικού κυττάρου στο δευτερογενές κύτταρο. Το ακροσωμα είναι ουσιαστικά ένα εξειδικευμένο λυσοσωματιο. Τα πολυάριθμα μιτοχόνδρια στο μέσο τμήμα φέρουν σε πέρας το μεταβολισμό, που προσφέρει την ενεργεία για την κίνηση. Η ουρά, ένα τυπικό μαστίγιο, προωθεί το σπερματοζωάριο στη διατροφή του.

Έπειτα από την παραγωγή τους τα σπερματοζωάρια, κινούνται μέσω των περιελισσόμενων σπερματοφόρων αγωγών στους ευθείς αγωγούς. Οι ευθείς αγωγοί οδηγούν σε ένα δίκτυο αγωγών στους ορχείς που ονομάζεται δίκτυο του ορχείς. Μερικά από τα κύτταρα που το καλύπτουν διαθέτουν βλεφαρίδες που πιθανόν βοηθούν το σπέρμα στη μετακίνηση του. Το σπέρμα έπειτα μετακινείται έξω από τον ορχι σε ένα γειτονικό όργανο, την επιδιδυμίδα.

Το σπέρμα μεταφέρεται έξω από τον ορχι μέσα από μια ελικοειδών αγωγών στην επιδιδυμίδα και κινούνται σε ένα μονό αγωγό, τον αγωγό της επιδιδυμίδας. Μορφολογικές αλλαγές παρουσιάζονται στα σπερματοζωάρια κατά τη διάρκεια της διόδου του μέσα από την επιδιδυμίδα.

Η επιδιδυμίδα είναι ένα όργανο σε σχήμα κόμματος που βρίσκεται κατά μήκος του οπισθίου ορίου του ορχεως και αποτελείται κυρίως από ένα στενό περιτυλιγμένο αγωγό, τον αγωγό της επιδιδυμίδας. Το μεγαλύτερο άνω τμήμα της, είναι γνωστό ως κεφαλή. Το σώμα είναι το στενό μεσαίο μέρος της και η ουρά είναι το μικρότερο κάτω τμήμα. Στο μακρινό της άκρο η ουρά της επιδιδυμίδας συνεχίζει ως ο σπερματικός πόρος.

Ο αγωγός της επιδιδυμίδας είναι ένας πυκνά περιτυλιγμένος αγωγός που έχει μήκος περίπου 6 μετρά σε μήκος και 1mm σε διάμετρο, αν ποτέ ισιώσει και μετρηθεί. Η επιδιδυμίδα είναι περίπου 3-8cm. Ο αγωγός της επιδυδιμιδας καλύπτεται από ψευδοστιβαδωτο κυλινδρικό επιθήλιο που περικλείεται από στιβάδες λείου μυός. Οι ελεύθερες επιφάνειες των κυλινδρικών κυττάρων περιέχουν μακριές μικρολαχνες με διακλαδώσεις, που ονομάζονται στερεοβλεφαριδες.

Λειτουργικά, ο αγωγός της επιδιδυμίδας είναι ο χώρος της σπερματικής ωρίμασης. Χρειάζονται μεταξύ 10 με 14 ημέρες για να ολοκληρωθεί η ωρίμανση δηλαδή να γίνουν ικανά για τη γονιμοποίηση του ωαρίου. Ο αγωγός της επιδιδυμίδας επίσης αποθηκεύει σπερματοζωάρια και τα προωθεί προς την ουρήθρα κατά την εκσπερμάτωση με περισταλτικές κινήσεις του. Τα σπερματοζωάρια μπορεί να παραμένουν υποθηκευμένα στον αγωγό για αρκετούς μήνες. Μετά άπαυτο είτε αποβάλλονται η επαναπορροφωνται από την επιδιδυμίδα.

Η ΕΠΙΔΙΔΥΜΙΤΙΣ

Η φλεγμονή της επιδιδυμίδας ονομάζεται επιδιδυμιτις που είναι συνήθης στο αναπαραγωγικό σύστημα των ανδρών. Μπορεί να αναπτυχθεί και στο όσχεο η να επεκταθεί εκεί προκαλώντας ορχίτιδα, δηλαδή φλεγμονή των ορχεων. Ο αιτιολογικός μικροοργανισμός που την προξενεί συνήθως είναι σταφυλόκοκκος η στρεπτόκοκκος και γενικά ακολουθεί τις ουροποιητικές η προστατικές μολύνσεις. Άλλες περιπτώσεις περιλαμβάνουν τραύμα, γονοροια η σύφιλη. Αρχικά συμπτώματα είναι έντονος πόνος με πρήξιμο στο όσχεο και στην βουβωνική χωρά. Αλλά συμπτώματα είναι πυρετός αδιαθεσία και χαρακτηριστικό άγαρμπο βάδισμα. Η θεραπεία αποτελείται από ανάπαυση ανόρθωση του οσχέου και πάγο για να ανακουφίσουμε, ε τον πόνο και το πρήξιμο. Αντιβιοτικά ευρέος φάσματος και παυσίπονα ενδείκνυνται. Η θεραπεία πρέπει ναι αρχίσει αμέσως ιδίως εάν υπάρχει αμφίπλευρη εμπλοκή λόγω της απειλής της στειρότητας.

Μέσα στην ουρά της επιδιδυμίδας ο αγωγός της επιδιδυμίδας είναι λιγότερο ελικοειδής η διάμετρος του αυξάνει και αυτό το σημείο ακριβώς αναφέρεται ως σπερματικός πόρος. Έχει μήκος περίπου 45cm ανεβαίνει κατά μήκος του οπισθίου τοιχώματος του ορχείς εισχωρεί στο βουβωνικό πόρο και εισέρχεται στην πυελική κοιλότητα, οπού ελλισεται πάνω από το πλάι και προς τα κάτω στην οπίσθια επιφάνεια της ουροδόχου κύστης. Το διετεταμενο τελικό τμήμα του σπερματικού πόρου είναι γνωστό ως λήκυθος. Ο σπερματικός πόρος καλύπτεται με ψευδοστιβαδωτο κυλινδρικό επιθήλιο και περιέχει ένα πυκνό τοίχωμα μυών τριών στιβάδων. Λειτουργικά ένα τμήμα του σπερματικού πόρου αποθηκεύει το σπέρμα και το μεταφέρει από την επιδιδυμίδα προς την ουρήθρα κατά την εκσπερμάτωση.

Μια μέθοδος στειρότητας των ανδρών είναι η εντομή των σπερματικών πόρων, μια αρκετά απλή διαδικασία, που γίνεται υστέρα από τοπική αναισθησία στην οποία ένα τμήμα κάθε σπερματικού πόρου αφαιρηται. Σε αυτή τη διαδικασία η τομή γίνεται στο όσχεο, οι αγωγοί εντοπίζονται, ο καθένας δένεται σε δυο τμήματα και το τμήμα ανάμεσα τους αφαιρηται. Αν και η παραγωγή σπέρματος συνεχίζεται στους ορχείς, το σπέρμα δεν μπορεί να φτάσει στο εξωτερικό, γιατί οι αγωγοί είναι τιμημένοι και το σπέρμα εκφυλίζεται και καταστρέφεται με φαγοκυττάρωση. Η εγχείρηση δεν έχει καμιά επιρροή στη σεξουαλική επιθυμία και επίδοση και αν πραγματοποιηθεί σωστά, είναι περίπου 100% επιτυχής. Αν και η διαδικασία μπορεί να αντιστραφεί μονό το 45 με 60% των ανδρών μπορεί και πάλι μετά ναι είναι γόνιμοι. Μαζί με το σπερματικό πόρο καθώς ανέρχεται στο όσχεο το ίδιο συμβαίνει και με την ορχική αρτηρία, τα αυτόνομα νεύρα, τις φλέβες που παροχετεύουν τους ορχείς, τα λεμφαγγεία και τον κρεμαστήρα μη. Αυτές οι δομές αποτελούν τη σπερματική χορδή, μια στηρικτική δομή του ανδρικού αναπαραγωγικού συστήματος. Ο κρεμαστήρας μυς, που επίσης περιβάλλει τους ορχείς, τους ανυψώνει κατά το σεξουαλικό ερεθισμό και την έκθεση στο κρύο. Η σπερματική χορδή και το λαγονοβουβωνικο νεύρο περνούν μέσα από το βουβωνικό πόρο στοών άνδρες. Ο πόρος είναι μια διαγώνια δίοδος στο οπίσθιο κοιλιακό τοίχωμα ακριβώς πάνω και παράλληλα και προς τα μέσα από το βουβωνικό σύνδεσμο. Ο πόρος έχει μήκος περίπου 4-5cm. Αρχίζει από τον εν τω βάθη βουβωνικό δακτύλιο, ένα μικρό άνοιγμα στην απονεύρωση του εγκαρσίου κοιλιακού μυός. Ο πόρος καταλήγει στον επιφανειακό βουβωνικό δακτύλιο, ένα κάπως τριγωνικό άνοιγμα στην απονεύρωση του έξω εγκαρσίου μυός. Στις γυναίκες ο στρογγυλός σύνδεσμος της μήτρας και το λαγοβουβωνικο νεύρο διέρχονται από το βουβωνικό μη. Η Αμερικανική Καρκινική εταιρεία συνιστά τους άνδρες να εκτελούν τακτική αυτοεξέταση των οσχέων, ως μέσο της έγκαιρης διαπίστωσης καρκίνου των οσχέων. Είναι πολύ συνηθισμένη μορφή καρκίνου σε άνδρες μεταξύ 29 και 35 ετών. Συμβαίνει βασικά στα 20 με 40 χρονιά της ηλικίας. Η ιδία εταιρεία συνιστά επίσης η αρχή της εξέτασης να γίνεται στο έτος 15 έτος της ηλικίας.

Η βουβωνική περιοχή αποτελεί μια αδύναμη περιοχή του κοιλιακού τοιχώματος. Συχνά είναι το μέρος βουβωνοκηλών ένα σχίσιμο η χώρισμα μέρους του κοιλιακού τοιχώματος στο βουβωνικό τρίγωνο που έχει ως αποτέλεσμα την προβολή ενός τμήματος οργάνου. Σε μια έμμεση βουβωνοκήλη, η κήλη διέρχεται από το βουβωνικό σύνδεσμο η τη σπερματική χορδή. Η άμεση βουβωνοκήλη περνά από το οπίσθιο βουβωνικό τοίχωμα. Η βουβωνοκήλη είναι πολύ πιο σπάνια στις γυναίκες.

ΟΙ ΣΠΕΡΜΑΤΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ

Πίσω από την ουροδόχο κύστη είναι οι σπερματικοί πόροι. Κάθε πόρος έχει περίπου μήκος 2cm και σχηματίζεται από την ένωση του πόρου με το σπερματικό κυστιδιο και το σπερματικό πόρο. Οι σπερματικοί πόροι εξωθούν τα σπερματοζωάρια στην προαστιακή ουρήθρα ακριβώς πριν την εκσπερμάτωση. Η σεξουαλική επαφή καθίσταται δυνατή λόγω της στήλης των διεγερτικών ιστών του πέους. Όταν ένας άνδρας έχει σεξουαλική διέγερση οι νευρικοί ερεθισμοί στέλνουν αίμα στον ορεκτικό ιστό που αυξάνεται έτσι σε μέγεθος και γίνεται σταθερός. Το αίμα μπαίνει στις διεσταλμένες αρτηρίες, πιέζει τις φλέβες έναντι των πεικων συνθέσεων που καταστείλουν την επιστροφή των φλεβών. Μετά τη διέγερση της βελανου και τον μέγιστο ερεθισμό των σπερματικών κυστιδιων, οι ερεθισμοί στέλνονται στο κέντρο εκσπερμάτωσης οπού συμβαίνει και ο οργασμός. Ο οργασμός είναι αποτέλεσμα μυθικών συσπάσεων από τον αγωγό εκσπερμάτωσης και τον αδένα του προστάτη. Οι εκκερισεις παραγονται και αποθηκευονται σε αυτές τις συνθεσεις μαζι με το σπερμα και αποβαλλονται δυναμικα μεσω της ουρηθρας μετα την σταδιακη υποχωρηση της διογκωσης του οργανου.

Η ΟΥΡΗΘΡΑ

Η ουρηθρα είναι ο τελικος αγωγος του συστηματος και χρησιμευει ως δίοδος για τα σπερματοζωαρια η τα ουρα. Στους άνδρες, η ουρηθρα διερχεται μεσα από τον προστατη αδενα, το ουρογεννητικο διαφραγμα και το πεος. Εχει μήκος περίπου 20cm και χωριζεται σε τρια μερη. Η προστατικη ουρηθρα είναι 2 με 3 cm σε μήκος και διερχεται μεσα από τον προστατη αδενα. Συνεχιζει προς τα κατω και καθως διερχεται από το ουρογεννητικο διαφραγμα, ένα μυικο χωρισμα μεταξυ των δυο ηβικοισχιακων κλαδων είναι γνωστη ως μεμβρανωδης ουρηθρα. Το μεμβρανωδες τμημα είναι περίπου 1cm σε μήκος. Καθως διερχεται από το σπογγιωδες δωμα του πεους είναι γνωστη ως σπογγιωδες ουρηθρα. Αυτό το τμημα είναι περίπου 15cm σε μήκος. Η σπογγιωδης ουρηθρα εισερχεται στο βολβο του πεους και τελειωνει στο εξωτερικο ουρηθρικο ανοιγμα.

Ενώ οι ποροι του ανδρικου αναπαραγικου συστηματος αποθηκευουν και μεταφερουν τα σπερματοκυτταρα οι παραπληρωματικοι φυλετικοι αδενες εκκρινουν το μεγαλυτερο υγρο τμημα του σπερματος. Τα σπερματικα κυστιδια σε ζευγος είναι ελικοειδεις σακοειδεις δομες με μήκος περίπου 5cm και βρισκονται πισω και στη βαση της ουροδοχου κυστης, μπροστα από τον ορθο. Εκκρινουν ένα αλκαλικο παχυρρευστο υγρο, πλουσιο σε φρουκτοζη και το διοχετευουν στον εκσπερματικο πορο. Αυτή η εκκριση προσφερει έναν υδατανθρακα, που χρησιμοποιται για ενεργειακη πηγη από το σπερμα. Επισης παραγουν προσταγλανδινες, που αυξανουν τη σπερματικη κινητικοτητα και ανθεκτικότητα. Αποτελει περιπου το 60% του ογκουτου σπερματος. η αλκαλικη του φυση του επιτρεπει να εξουδετερωνει τα οξεα στη γυναικεια οδο. Αυτό το οξυ μπορει να αδρανοποιησει και να σκοτωσει το σπερμα αν δεν αδρανοποιηθει.

Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΑΔΕΝΑΣ

Ο προστατης αδενας είναι ενας μονήρης αδενας περιπου στο μεγεθος καστανου. Είναι κατω από την ουροδοχο κυστη και περιβαλλει το ανω τμημα της ουρηθρας. Ο προστατης εκκρινει ένα αλκαλικο υγρο πλουσιο σε νιτρικο οξυ και προστατικη οξινη φωσφατάση στην προστατικη ουρηθρα μεσω πλλων προστατικων αγωγων. Η προστατικη εκκριση αποτελει το 13 με 33% του ογκου του σπερματος. ο προστατης αδενας αυξανει σιγα σιγα σε μεγεθος από τη γεννηση ως την εφηβεια και επειτα η αυξηση γινεται με ταχυ ρυθμο. Το μεγεθος που αποκτα μεχρι την 3η δεκαετια παραμενει σταθερο μεχρι περιπου τα 45 χρονια οποτε μπορει να παρατηρηθει η αυξηση του.

Οι ΒΟΛΒΟΟΥΡΗΘΡΙΚΟΙ ΑΔΕΝΕΣ

Οι βολβοουρηθρικοι αδενες ή αδενες του Cowper είναι διατεταγμενοι σε ζευγος και περιπου στο μεγεθος αρακά. Βρισκονται κατω από τον προστατη σε κάθε πλευρα της μεμβρανωδους ουρηθρας μεσα στο ουρογεννητικο διαφραγμα. Οι βολβοουρηθρικοι αδενες εκκρινουν μια αλκαλικη ουσια που προστατευει το σπερμα εξουδερερωνοντας το οξινο περιβαλλον της ουρηθρας και βλεννα, η οποια λιπαινει το ακρο του πεου κατά τη σεξουαλικη συνουσια. Οι ποροι ανοιγουν στη σπογγώδη ουρηθρα.

ΤΟ ΣΠΕΡΜΑ

Το σπερμα είναι ένα μειγμα σπερματος και εκκρισεων των σπερματικων κυστιδιων του προστατη αδενα και των βολβοουρηθρικων αδενων. Ομεσος ογκος του σπερματος για κάθε εκσπερματωση είναι 2-5ml και ο μεσος αριθμος σπερματοζωαριων που εσπερματωνονται είναι 50 με 150*10/ml. όταν ο αριθμος των σπερματοζωαριων πεφτει κατω από 20*10/ml, ο ανδρας θα είναι μαλλον μη γονιμος. Ο πολύ μεγαλος αριθμος αυτος χρειαζεται γιατι μονο ενας πολύ μικρος αριθμος θα φτασει τελικα στο ωαριο. Και αν και μονο ένα σπερματοζωαριο γονιμοποιει το ωαριο, η γονιμοποιηση φαινεται ότι χρειαζεται τη συνδυασμενη δραση στο ωαριο μεγαλου αριθμου αυτων. Το μεσοκυτταριο υλικο των κυτταρων που καλυπτουν το ωαριο αποτελει εμποδιο για το σπερμα. το εμποδιο αυτό καμπτεται από την υαλουρονιδαση και τις πρωτεινασες που εκκρινονται από τα ακροσωματα του σπερματος, εχοντας ως αποτελεσμα τη διασπορα των κυτταρων που περιβαλλουν το ωαριο. Ένα μονο σπερματοζωαριο δεν παραγει αρκετα ενζυμα για να διαλυσει μονο του αυτό το εμποδιο. Η διοδος μεσω της οποιας διερχεται το σπερματοζωαριο μπορει να επιτευχθει μονο με τη δραση πολλων σπερματοζωαριων.

Το PH του σπερματος είναι λιγο αλκαλικο. Η προστατικη εκκριση του δινει τη γαλατικη του εμφανιση και τα υγρα από τα σπερματικα κυστιδια και τους βολβοουρηθρικες αδενες του δινουν τη βλεννωδη του υφη. Το σπερμα προσφερει στα σπερματοζωαρια ένα ειδος υλικου διατροφης και μετακινησης. Εξουδετερωνει το οξινο περιβαλλον της ανδρικης ουρηθρας και του γυναικειου κολπου. Επισης περιεχει ενζυμα ενεργοποιουν το σπερμα μετα την εκσπερματωση.

Το σπερμα περιεχει ένα αντιβιοτικο, τη σπερμοπλασμινη που εχει την ικανοτητα να καταστρεφει ένα μεγαλο αριθμο μικροβιων. Αφου και το σπερμα και η χαμηλοτερη γυναικεια αναπαραγωγικη οδος περιεχουν μικροβια η αντιοβιοτικη της σπερμοπλασμινης μπορει να ελεγξει αυτά τα μικροβια και να εξασφαλισει τη γονιμοποιηση. Μολις εκσπερματωθει στον κολπο, το υγρο σπερμα συμπυκνωνεται γρηγορα λογω ενός πηκτικου ενζυμου που εκκρινεται από τον προστατη αδενα και δρα σε μια ουσια που παραγεται από τα σπερματικα κυστιδια. Αυτος ο θρομβος υγροποιειται σε 5 με 20 λεπτα εξαιτιας ενός αλλου ενζυμου που παραγεται από το προστατη αδενα. Μη κανονικη η καθυστερημενη υγροποιηση του συμπυκνωμενου σπερματος μπορει να προκαλεσει ολοκληρωμενη η μερικη ακινησια στα σπερματοζωαρια εμποδιζοντας ετσι την κινηση τους προς τον τραχηλο της μητρας.

Η αναλυση του σπερματος είναι πιο χρησιμη εξεταση στη μελετη της ανδρικης στειροτητας. Μεταξυ των κρτιτηριων που αναλυονται είναι τα παρακατω:

1. Ογκος. Μικρος ογκος μπορει να υποκρυπτει λειτουργικη βλαβη η φλργμονη.

2. Κινητικοτητα. Αυτό αναφερεται στο ποσοστο των ευκινητων σπερματοζωαριων και την ποσοτητα της κινηση.

3. Αριθμος. Αριθμος μικροτερος από 20*10/ml

4. Υγροποιηση. Καθυστερημενη υγροποιηση περισσοτερο από δυο ωρες υποδηλωνει φλεγμονη των παραπληρωματικων φυλετικων αδενων η ενζυμικες ανωμαλιες στα εκκρινομενα τους προιοντα.

5. Μορφολογια. Όχι περισσοτερο από το 35% των σπερματων μπορουν να εχουν ανωμαλη μορφολογια.

6. Αυτοσυμπυκνωση. Αυτή δεν συμβαινει φυσιολογια.

7. PH. Αυξηση στο ph μπορει να δηλωνει προστατιτιδα.

8. Φρουκτοζη. Αυτό το σακχαρο βρισκεται στο φυσιολογικο σπερμα. η απουσια του δειχνει αποφραξη η εκ γενετικης απουσια των εκσπερματικων πορων η σπερματικων κυστιδιων. Μια κανονικη αναλυση σπερματος δεν εγγυαται τη γονιμοτητα – η απουσια των σπερματοζωαριων ή η μηδεν κινητικοτητα είναι τα μονα σιγουρα σημεια στεροτητας.

ΤΟ ΠΕΟΣ

Το πεος χρησιμοποιειται για την εισαγωγη σπερματοζωαριων στον κολπο. Το πεος είναι κυλινδρικο σε σχημα και αποτελειται από σωμα, ριζα και βαλανο του πεους.

Το σωμα του πεους αποτελειται από τρεις κυλινδρικες μαζες ιστου και καθεμια ενωνεται με τον ινωδη ιστο. Οι δυο ραχιοπλαγιες μεζες ονομαζονται σηραγγωδη σωματα του πεους. Η μικρη μοσοκοιλιακη μαζα, το σπογγιωδες σωμα του πεους, περιεχει τη σπογγιωδη ουρηθρα. και οι τρεις μαζες περικλειονται από την περιτονια και το δερμα και αποτελειται από το στυτικο ιστο, που διαπερναται από τους αιματικους κολπους. Κατω από την επιρροη της σεξουαλικης διεγερσης, οι αρτηριες που εφοδιαζουν το πεος διογκωνονται και μεγαλες ποσοτητες αιματος εισερχονται στους αιματικους κολπους. Η διογκωση αυτων των χωρων συμπιεζει τις φλεβες που παροχετευουν αιμα στο πεος, με αποτελεσμα να κατακρατειται το περισσοτερο αιμα. Αυτές οι αγγειακες αλλαγες εχουν ως αποτελεσμα τη στυση, ένα παρασυμπαθητικο αντανακλαστικο. Το πεος επιστρεφει στη χαλαρη του κατασταση, όταν οι αρτηριες συστελλονται και η πιεση στις φλεβες απελευθερωνεται. Κατά την εκσπερματωση, εχουμε την εξωθηση του σπερματος από την ουρηθρα στο εξωτερικο, κατι που αποτελει ένα συμπαθητικο αντανακλαστικο ετσι ο σφιγκτηρας λειος μυς στη βαση της ουροδουχου κυστης κλεινεται. Τα ουρα συνεπως δεν εξωθουνται κατά της εκσπερματωση και το σπερμα δεν εισερχεται στην ουροδοχο κυστη. Η ριζα του πεους είναι το μερος που προσκολλαται στο εξωτερικο και αποτελειται από το βολβο του πεους το επεκταμενο τμημα της βασης του σπογγιωδους σωματος του πεους και την ακρη του πεους, το ξεχωριστο και πιο απλης υφης από το σηραγγωδες σωμα του πεους. Ο βολβος του πεους προσκολλαται στην κατω επιφανεια του ουρογεννητικου διαφραγματος και κλεινεται από το βολβοσηραγγωδη μυ. Κάθε ακρη του πεους προσκολλαται στον ισχιακο και τον ηβικο κλαδο και περιβαλλεται από τον ισχιο σηραγγωδη μυ.

Το ανω ακρο του σπογγιωδους σωματος του πεους είναι καπως μεγαλυτερο και ονομαζεται βαλανος του πεους. Ονομα που σχετιζεται με το σχημα που σημαινει ΄΄σχημα΄΄. Το οριο της βαλανου ονομαζεται κορωνα. Η ανω ουρηθρα διογκωνεται μεσα τη βαλανο και σχηματιζει ένα ανοιγμα που λεγεται εξω ουρηθρικο ανοιγμα. Το καλλυμα του βαλανου είναι το χαλαρο ποσθιο.

ΠΕΡΙΤΟΜΗ: είναι μια χειρουργικη διαδικασια κατά την οποια διατεμνεται ολο η μερος της ποσθης. Συνηθως εκτελειται μετα τον τοκετο ή μετα την 3η ή 4η μερα κατά τη γεννηση. Δεν υπαρχει ομοφωνια μεταξυ των γιατρων οσον αφορα στην περιτομη. Μερικοι γιατροι αντιτιθενται σε αυτή περα από τους θρησκευτικους λογους και πιστευουν ότι δεν υπαρχει ιατρικος λογος νε συμβαινει. Αλλοι γιατροι πιστευουν ότι τα περιτμημενα αγορρια εχουν μικροτερη συχνοτητα ουρολοιμοξεων, προστασια εναντιον του καρκινου του προστατη και πιθανον μικροτερο κινδυνο για πολλες σεξουαλικα μεταδιδομενες ασθενειες.

Το πεος εχει πολύ πλουσιο αιματικο εφοδιασμο από την εσω αιδοιακη και τη μηριαια αρτηρια. Οι φλεβες παροχετευουν τα αντιστοιχα αγγεια.

Τα αισθητικα νευρα στο πεος είναι κλαδοι από το αοδοιικο και τα λαγονοβουβωνικα νευρα. Τα σωματα εχουν συμπαθητικη και παρασυμπαθητικη νευρωση. Ως αποτελεσμα της παρασυμπαθητικης διεγερσης τα αιμοφορα αγγεια διαστελλονται και αυξανεται η ροη του αιματος στο στυτικο ιστο. Το αποτελεσμα είναι η παγιδευση του αιματος μεσα στο πεος οποτε και διατηρειται η στυση. Κατά την εκσπερματωση ο συμπαθητικος ερεθισμος προκαλει τη συστολη των λειων μυων, που βρισκονται στα τοιχωματα των αγωγων και των παραπληρωματικων αδενων της αναπαραγωγικης οδου και εξωθει το σπερμα και τις εκκρισεις. Ο μυς του πεους που εφοδιαζεται από το αιδοιικο νευρο, επισης συστελλεται κατά την εκσπερματωση. Οι μυες περιλαμβανουν τα βαλβοσηραγγωδη, που βρισκονται πανω από το πεος στους ισχιοσηραγγωδεις μυες σε κάθε πλευρα του πεους επιφανειακου και εγκαρσιου μυος του περινεου σε κάθε πλευρα του βολβου του πεους.

 

ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΙΚΟΥ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.

Υδροκυλη. Η περουσια εκτενους ποσοτητας φυσιολογικου υγρου μεσα στις συνθεσεις του οσχέου και συμβαινει μετα από τραυματισμο ή φλεγμονη ή μπορει να είναι αποτελεσμα της διαδικασιας της γηρανσης. Συνηθως προκαλειται από εκτενη παραγωγη υγρων, ελλειψη επαναπορροφησης ή αποφραξη της κυκλοφορικης διαδικασιας. Εάν το υπερβολικο υγρο που συλλεγεται προκαλει δυσφορια είναι απαραιτητο να αφαιρεθει για να ανακοφισουμε την κατασταση. Η χειρουργικη διορθωση ενδεικνυεται σε συνεχεις υποτροπες.

Ανικανοτητα. Είναι η ανικανοτητα να εχει ή να διατηρησει της διεγερση για την ολοκληρωση της σεξουαλικης επαφης. Η πρωτοπαθης ανικανοτητα αναφερεται στον ασθενη που ποτε δεν εχει διεγερση. Κατά δευτερο λογο η ανικανοτητα αναφερεται στον ασθενη που προς το παρον είναι ανικανος και που ειχε σχεσεις στο παρελθον. Υπαρχουν περιοδοι ανικανοτητας μεταβατικες που εκλαμβανονται ως διαταραχη και προφανως συμβαινει στο μισο του ενηλικα ανδρικου πληθυσμου. Το συμβαν της ανικανοτητας αυξανει με την ηλικια. Η ανικανοτητα είναι κατά 80% ψυχογενους προελευσης. Τα συνηθη αιτια είναι αγχος, φοβος αποτυχιας, καταθλιψη, γονικη απορριψη και προηγουμενη τραυματικη σεξουαλικη εμπειρια. Περιστασιακα η ανικανοτητα μπορει να προερχεται από στρες. Διαπροσωπικοι παραγοντες όπως ανεπαρκης γνωση της σεξουαλικης λειτουργιας ή ελλειψη επικοινωνιας με τον συντροφο μπορει να προξενησουν ανικανοτητα. Οργανικη διαταραχη μπορει να προερχεται από χρόνια ασθενεια όπως διαβητη, νεφρικη ανεπαρκεια, καρδιοπνευματικη ασθενεια. Τραυμα της σπονδυλικης στηλης, η επιδραση του αλκοολ ή αποτελεσμα μιας συγκεκριμενης φαρμακοθεραπειας μπορει επισης να δημιουργησουν οργανικη διαταραχη.

Η θεραπεια της ανικανοτητας αποτελειται βασικα από σεξουαλικη θεραπεια για την μειωση του αγχους που περιλαμβανει και τους δυο συντροφους. Το ειδος της θεραπειας που επιλεγεται εξαρταται από τα συγκεκριμενα ειδη διαταραχης. Πιο συχνα περιλαμβανει βελετιωση της επικοινωνιας, επανεκτιμηση της στασης εναντι του σεξ, περιορισμο της σεξουαλικης δραστηριοτητας και ενθαρρυνση της προσοχης στη σωματικη απτικη αισθηση. Οι ασθενεις με οργανικη ανικανοτητα χρειαζονται να αναπτυξουν εναλλακτικα μεσα σεξουαλικης εκφρασης. Καποιοι ασθενεις ευεργετουνται από χειρουργικα τοποθετημενο πεϊκο μοσχευμα. Τετοια μοσχευματα μπορουν να τοποθετηθουν στον ασθενη και να επηρεασουν την διεγερση με την απελευθερωση υγρων από αποθεμα και να προκαλεσουν διαταση του μοσχευματος. Ένα άλλο ειδος παρεχει μονιμη κατασταση σταθεροτητας. Λογω της αρνητικης εννοιας της λεξης ανικανοτητα, καποιοι  γιατροι και σεξουαλικοι θεραπευτες χρησιμοποιουν τον ορο ‘’διεγερτικη διαταραχη’’ για την ονομασια του συμβαντος.

Υπερτροφια του προστατου. Η μεγεθυνση του προστατικου αδενα είναι συνηθης σε ανδρες πανω από τα 50 και μπορει να προκληθει από φλεγμονη, ογκο, διατροφικες διαταραχες ή αλλαγη στην ορμονικη δραστηριοτητα. Σε καλοηθη υπερτροφια ο προστατης μπορει να μεγαλωσει αρκετα ώστε να εμποδιζει την ουρηθρα και να καθιστα δυσκολο το αδειασμα της κυστης. Η χειρουργικη μπορει νε ενδεικνυεται για την αφαιρεση του φραγμενου αυτου αδενα. Ο κακοηθης προστατης είναι από τις πιο συνηθισμενες μορφες καρκινου που υπαρχει στους ανδρες. Συμπτωματα της υπερτροφιας ποικιλουν αναλογα με την εκταση της εμπλοκης. Συνηθως τα αρχικα συμπτωματα είναι μειωμενη ενταση της ροης των ουρων, δυσκολια στην εναρξη της ροης, εμφανιση σταγονων, συναισθημα ανεπαρκους εκκενωσης, νυκτουρια και συχνη διουρηση. Καθως η υπερτροφια αυξανεται τα συμπτωματα γινονται ολο και πιο εμφανη και τελος υπαρχει αιματουρια. Η διαγνωση της υπερτροφιας βεβαιωνεται με εξεταση ψηλαφησης του προστατη μεσω των ορθικων τοιχωματων. Η θεραπεια της καλοηθους υπερτροφιας του προστατη είναι συντηρητικη μεχρι που ο αδενας να αρχιζει να πιεζει την ουρηθρα και να παρεμβαλλεται στην εκκενωση. Μαλαξεις του προστατη και περιορισμος των υγρων μπορει να χρησιμποιηθει με προθεση των αντιβιοτικων εάν αναπτυσεται μολυνση λογω της συγκρατησης ουρων. Η προστατικη συσσωρευση μπορει να ευεργετηθει από την τακτικη σεξουαλικη επαφη. Συντηρητικη θεραπεια συνηθως είναι μονο προσωρινη με μονιμη μονο την χειρουργικη λυση εάν απαιτειται, για την αποτελεσματικη ανακουφιση της κατακτατησης των ουρων και αλλων συμπτωματων.

Προστατεκτομη. Προκειται για την αφαιρεση του προστατη και εκτελειται με διαφορετικες μοθοδους. Υπερηβικη όταν υπαρχει μεγαλος προστατης ή προχωρημενη κακοηθεια. Δημιουργηται μια τομη μεσα από την ηβικη περιοχη και αφαιρηται ολος ο αδενας. Μια άλλη κοινη περιοχη είναι η διουρηθρικη προσταεκτομη. Σε αυτή τη διαδικασια τοποθετηται ένα οργανο εκτομης του προστατη μεσα στην ουρηθρα και ο προστατης προσεγγιζεται μεσω της τομης στο τοιχωμ της ουρηθρας. Τοτε τοποθετηται ένα συρμα με ηλεκτρικο ρευμα και διακοπτει την ακεραιοτητα του προστατη καταστελλοντας ετσι την περιοριστικη του δραση. Όταν η υπερτροφια οφειλεται σε κακοηθεια τα συμπτωματα είναι τα ιδια και δυστυχως δεν ειναιεμφανη πριν η ασθενεια φθασει σε προχωρημενα σταδια. Μια πρωκτικη εξεταση που εξακριβωνει μικρο σταθερο οζιδιο μπορει να είναι η πρωτη ενδειξη. Η σωματικη εξεταση των ανδρων ανω των 40 πρεπει να περιλαμβανει παντοτε και εξεταση του προστατη. Υπαρχει ένα ποσοστο 5ετους διασωσης στο 70% των ασθενων χωρις μετασταση και σε λογοτερο από 35% μετα την μετασταση. Συνηθης θεση μεταστασης είναι τα οστα. Τυπικα ο αρχικος προστατικος καρκινος επεκτεινειται σε ολες τις σπερματικες οδους στο διαστημα μεταξυ των σπερματοδοχων κυστεων. Η θεραπεια καθοριζεται με βαση την κλινικη εκτιμηση της καταστασεως και το αναμενομενο μακρος ζωης από το σταδιο της ασθενειας και την ανοχη στην θεραπεια. Συνηθως οι ασθενεις είναι μεγαλοι σε ηλικια ανθρωποι με επιπλοκες και καταστασεις υπερτασης, διαβητη ή καρδιακων προβληματων. Φυσιολογικα η ακτινοβολια η προστατεκτομη και η ορχιδεκτομη καθως και ι δοσεις γυναικειων οιστρογονων από το στομα χρησιμοποιουνται μεμονωμενα ή σε συνδυασμο αναλογα με το σταδιο για να ελεγξουμε και να καταστειλουμε την κακοηθεια. Καλα αποτελεσματα επιτευχθησαν από υψηλες δοσεις ακτινοβολιας. Όχι μονο καταστελλεται ο καρκινος αλλα και οι συναφεις μεταστατικοι σκελετικοι πονοι επισης ανακουφιζονται.

 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

* ΙΑΤΡΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ||

ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

LUCILLE KEIR,  BARBARA A. WISE  CONNIE KREBS

 

* ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

GERARD S’ TORTORA